19 października Kościół wspomina błogosławionego księdza Jerzego Popiełuszkę. Urodził się 14 września 1947 roku w Okopach na Podlasiu, a jako kapłan posługiwał w parafii św. Stanisława Kostki na warszawskim Żoliborzu. Od sierpnia 1980 roku, z polecenia prymasa Stefana Wyszyńskiego, odprawiał Msze święte dla strajkujących hutników Huty Warszawa i został kapelanem warszawskiej „Solidarności”.

Po wprowadzeniu stanu wojennego najbardziej znane stały się Msze za Ojczyznę, odprawiane w żoliborskim kościele w ostatnią niedzielę miesiąca. Zapoczątkował je ksiądz prałat Teofil Bogucki, a ksiądz Jerzy je przygotowywał i wygłaszał na nich kazania. Przychodziły na nie tysiące ludzi z Warszawy i z całego kraju. Były one okazją do wspólnej modlitwy za Ojczyznę w trudnym czasie stanu wojennego. Ksiądz Jerzy angażował się również w pomoc osobom represjonowanym i ich rodzinom oraz organizował pielgrzymki na Jasną Górę.

19 października 1984 roku, w drodze powrotnej z Bydgoszczy, ksiądz Jerzy został uprowadzony w pobliżu Górska koło Torunia przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i zamordowany. Jadący z nim kierowca, Waldemar Chrostowski, zdołał wyskoczyć z samochodu porywaczy i się uratować. Ciało księdza odnaleziono 30 października w zalewie przy tamie we Włocławku. W pogrzebie 3 listopada wzięły udział setki tysięcy ludzi. Ksiądz Jerzy spoczywa przy kościele św. Stanisława Kostki na Żoliborzu. Jego grób stał się miejscem pielgrzymek milionów wiernych. 6 czerwca 2010 roku w Warszawie został ogłoszony błogosławionym.

Dziś, gdy go wspominamy, warto pamiętać także o ludziach, którzy w tamtych latach co miesiąc przychodzili na Żoliborz. Ich wspólna modlitwa była cicha i wytrwała, a dla wielu stała się oparciem w czasie niepewności.

W dniu wspomnienia błogosławionego księdza Jerzego pamiętamy w modlitwie o osobach represjonowanych przez władze autorytarne. Zapraszamy, by w tych dniach dołączyć do nas. Zobacz, jak modlimy się razem…

16 października 1978 roku, kilka minut po godzinie osiemnastej, nad Kaplicą Sykstyńską pojawił się biały dym. Niespełna pół godziny później z balkonu Bazyliki Świętego Piotra ogłoszono, że nowym papieżem został metropolita krakowski, kardynał Karol Wojtyła. Wybór zapadł w ósmym głosowaniu, w którym udział wzięło stu jedenastu kardynałów. Nowy papież przyjął imię Jan Paweł II i był pierwszym od ponad 450 lat papieżem spoza Włoch. W tym roku mija 48 lat od tamtego wieczoru.

Wiadomość dotarła do Polski wieczorem i dla wielu była trudna do uwierzenia. Radio i telewizja przekazały informację o wyborze metropolity krakowskiego, a w kraju szybko rozeszła się wieść, że papieżem został Polak. Społeczeństwo polskie przyjęło wiadomość z ogromną radością. W Krakowie wierni gromadzili się na modlitwie, dziękując za wybór swojego pasterza. W kolejnych dniach radość i wdzięczność wyrażały się we wspólnych modlitwach oraz spotkaniach w kościołach.

Cztery dni później, 22 października, odbyła się uroczysta inauguracja pontyfikatu Jana Pawła II. Wielu Polaków śledziło wydarzenia w Rzymie za pośrednictwem radia i telewizji. Był to moment szczególny nie tylko dla Kościoła, lecz także dla całego kraju. Wybór Polaka na papieża przyniósł wielu ludziom radość, wzruszenie i nadzieję.

Dziś warto wrócić do tamtego wieczoru po to, by przypomnieć o niebywałej radości z jaką ludzie szli prosto do kościoła. Wspólna modlitwa była wtedy najprostszym sposobem przeżywania tej doniosłej chwili.

W rocznicę tamtego wieczoru modlimy się za całą Polskę oraz zapraszamy, by w tych dniach dołączyć do naszej wspólnej modlitwy. Dowiedz się więcej…

5 października przypada wspomnienie św. Faustyny Kowalskiej. Urodziła się jako Helena Kowalska 25 sierpnia 1905 roku w Głogowcu w powiecie łęczyckim, w rodzinie rolników. Była jednym z dziesięciorga dzieci i od najmłodszych lat pracowała by wesprzeć rodzinę. Po niespełna trzech latach nauki szkolnej rozpoczęła pracę jako służąca. Do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia wstąpiła 1 sierpnia 1925 roku, mając 19 lat i pozostała w nim do śmierci 5 października 1938 roku w Krakowie. Przeżyła trzydzieści trzy lata.

Jej życie było w ogromnej części życiem modlitwy — cichej, codziennej, prowadzonej w zakonnej kuchni, w ogrodzie i przy furcie. Nie zostawiła po sobie dzieł teologicznych, ale w 1995 roku Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia uznało ją za swoją duchową współzałożycielkę. W latach 1934–1938 prowadziła zapiski, znane później jako Dzienniczek, pisane najpewniej wieczorami.

To właśnie z tych zeszytów przesłanie o Bożym Miłosierdziu zaczęło docierać do kolejnych ludzi, najpierw w Polsce, a podczas II wojny światowej i po niej także do polskich żołnierzy, uchodźców i emigrantów rozsianych po różnych częściach świata. W ten sposób orędzie Bożego Miłosierdzia rozszerzało się poza granice Polski, docierając w czasie wojny i w pierwszych latach powojennych do kolejnych krajów Europy, obu Ameryk i innych części świata.

Jan Paweł II beatyfikował ją 18 kwietnia 1993 roku, a 30 kwietnia 2000 roku ogłosił świętą. Obie uroczystości odbyły się na placu Świętego Piotra. Dla wielu Polaków jej droga stała się świadectwem, że modlitwa jest cicha, nie wymaga wykształcenia, stanowiska ani rozgłosu, wystarczy wytrwałość i serce, które nie ustaje.

Dziś, wspominając św. Faustynę, warto zatrzymać się nad tym, jak niepozornie zaczynają się rzeczy sięgające daleko. Zeszyt zapisywany wieczorami przez zakonnicę, której nikt wtedy nie znał, zaniósł modlitwę w miejsca, jakich nigdy nie zobaczyła. Żadna z tych stron nie była pisana z myślą o rozgłosie, a jednak to przesłanie z nami zostało i otworzyło nowy rozdział w polskiej duchowości.

Trwamy w modlitwie za Ojczyznę każdego dnia i każdej godziny — po cichu, tak jak ona. Jeśli chcesz stanąć razem z nami, dowiedz się więcej o naszej modlitwie.

Dzień Solidarności i Wolności, obchodzony 31 sierpnia, to jedno z najważniejszych świąt współczesnej Polski. Upamiętnia on podpisanie w 1980 roku Porozumień Sierpniowych, które otworzyły drogę do powstania „Solidarności” – pierwszego niezależnego, masowego związku zawodowego w bloku wschodnim. Był to moment przełomowy, kiedy miliony Polaków zaczęły głośno domagać się wolności, praw człowieka oraz godnych warunków pracy. Święto to przypomina, że wolność, którą dziś cieszymy się w naszej ojczyźnie, została wywalczona dzięki odwadze, determinacji i jedności ludzi.

W tamtych trudnych latach komunistycznego reżimu ogromną rolę odgrywała również wiara. Modlitwa za wolną Polskę towarzyszyła zarówno robotnikom na strajkach, jak i ich rodzinom, duchownym oraz wszystkim, którzy marzyli o niezależnym kraju. Kościoły stawały się miejscami spotkań, wsparcia i otuchy, a słowa Jana Pawła II dodawały Polakom odwagi. Wspólne modlitwy i poczucie solidarności duchowej wzmacniały nadzieję, że mimo represji i trudności, Polska kiedyś odzyska wolność.

Dziś, gdy wspominamy Dzień Solidarności i Wolności, warto zatrzymać się na chwilę i pomyśleć o tamtym czasie. Święto to przypomina, że niezależność nie jest dana raz na zawsze – wymaga odpowiedzialności i troski. To także okazja, by docenić jedność, która pozwoliła Polakom przeciwstawić się systemowi opartemu na strachu i zniewoleniu.

Pamiętając o sile modlitwy i wspólnoty, możemy lepiej rozumieć, jak wielką rolę w historii naszego narodu odegrała solidarność – ta społeczna, ale i duchowa. 31 sierpnia to dzień dumy, wdzięczności i refleksji nad tym, jak ważna jest wolność, o którą modliły się pokolenia Polaków.

W trosce o dobro Polski modlimy się również dzisiaj. Dołącz do wspólnej modlitwy razem z nami. Dowiedz się więcej…

Maryja – nasza Królowa Nieba, Ziemi i Polski

Maryja jest naszą Matką i Orędowniczką, Królową Nieba i Ziemi, czczoną od wieków jako Królowa Polski. W historii naszego narodu wielokrotnie była znakiem nadziei i opieki, prowadząc nas ku Chrystusowi.
Powierzając Jej swoje życie, odnajdujemy pokój, siłę i odwagę do codziennego świadectwa wiary.

„Pod Twoją obronę uciekamy się, Święta Boża Rodzicielko…”